هدف
کارفرما (نیروی هوایی ارتش)، تبدیل یکی از اراضی مشجر خود به پارک و
آزادکردن آن برای استفاده عموم بود. زمین پروژه در خیابان سیمتری نیروی
هوایی تهران، یکی از مناطق کمتر برخوردار پایتخت، واقع است. نقطه شروع
طراحی بر اساس یک هدفگذاری مشخص بود: طراحی فضای تنفس برای بافت متراکم و
ریزدانه همسایه سایت پروژه. به عبارت دیگر، ایجاد یک پلازا در مقیاس بافت
شهری مرتبط با سایت که سیرکولاسیون و کاربریهای دیگر موجود در سایت، بر
اساس آن طراحی شوند، فضایی که ظرفیت وقوع رفتارهای متنوع جمعی را داشته
باشد
ایجاد خوانایی، آن هم در حضور درختان انبوه موجود در سایت، از چالشهای مهم
در طراحی پروژه بود. بدینمنظور و در رویهای متفاوت، ترکیبی از معماری و
معماری منظر به عنوان استراتژی طراحی انتخاب شد، به این شکل که با افزودن
جدارهها و ریتمها و صفحهها و …، تعریف عناصر و خطوط طرح پررنگتر شده،
تعریف فضاها و مسیرها قویتر شود، آنقدر که هم به لحاظ بصری و هم تجربه
فضایی، طرح خوانایی کافی را در میان انبوه درختان زمین داشته باشد.
تقویت خوانایی بصری طرح با سفیدکردن تمام جدارهها و تقویت سیرکولاسیون با
ایجاد ریتم در مسیرهای خاص و نیز پیوستگی کامل خطوط طرح (دیواره ها، لبهها
و جدارهها) میسر شده و از عنصر آب، علاوه بر تلطیف فضا، برای خواناتر
کردن ورودی یک وجه پروژه و نیز تعریف صفه مرکزی طرح استفاده شده است.
مکانیزم جذب، هدایت و جمعکردن و متمرکزکردن باشندگان سایت به وسیله
جدارهها، گشایشها، معابر، بازی خط آسمان، تنوع فضایی و …، الهام شهری
داشته و دیدگاه روانشناسی محیط در طرحریزی آن دخیل بوده است.
انعطاف خطوط طرح، به منظور پاسخگویی به انبوه درختان سایت، از ویژگیهای
دیگر طرح است؛ صفحات و جدارهها آزادانه در میان درختان حرکت کرده و آنجا
که لاجرم فضاهای وسیع صفهها و نیز آبنما وجود دارد، با طراحی دیتیلهای
اجرایی، درختان در میان صفهها و نیز آبنما حفظ شدهاند که خود به
جذابیتهای پروژه افزوده است.
