پروژه طراحی مجتمع مسکونی با رویکرد معماری زمینه گرا

پروژه طراحی مجتمع مسکونی با رویکرد معماری زمینه گرا
شامل مطالعات+نقشه های اتوکدی و تصاویر سه بعدی
این فایل دارای حجم 94 مگابایتی که بلافاصله پس از خرید قابلیت دانلود دارد قابل ذکر است بدلیل حجم بالای فایل در سرورهای کمکی قرار گرفته که با دریافت لینک دانلود 19kb پس از خرید بلافاصله در هر ساعت از شبانه روز قابلیت دانلود داراست

فهرست
1-فصل اول-زمینه گرایی در معماری 1
شکل 1 . هماهنگی معماری با بستر معماری شهر 2
1-1-واژه شناسی زمینه گرایی 3
2-1-رابطه طرح معماری با بستر طرح 7
3-1-مولّدهای طراحی و بستر طرح 8
4-1-بازنگری در مفاهیم مجتمع های زیستی 10
4-1-1-1-بررسی نظریات مرتبط با طراحی محیطی در مجتمع های زیستی 15
5-1-زمینه گرایی در معماری و شهرسازی 21
6-1-صحّت طراحی 23
7-1-هماهنگی طرح با زمینه 24
8-1-اقلیم و ملزومات آن 25
10-1-ارزشیابی نهایی 25
11-1-زمینهگرایی در معماری 26
11-1-1-1-مقیاس زمینهگرایی 26
11-1-2-1-زمینهگرایی کالبدی 26
11-1-3-1-زمینهگرایی تاریخی 27
11-1-4-1-زمینهگرایی اقلیمی 27
12-1-معماری زمینه گرا 33
منابع: 39
1-2تعریف مسکن 40
2-2-خانه های تک واحدی مستقل 41
3-2-مزایای خانه های تک واحدی 42
4-2-خانه های حیاط مرکزی 43
5-2-خانه های شهری 47
6-2-مجموعه مسکونی اشتراکی 49
7-2- آپارتمان های بلند : 53
8-2-برج های مسکونی 57
9-2-مجتمع های مسکونی جمعی : 66
منابع: 71
1-3-فصل سوم:مبانی نظری طرح 73
1-3 کلمات مشترک زبان معماری مسکن : 74
3-3 بررسی برخی از مهمترین مفاهیم و ویژگیهای سکونت و مسکن در جامعه سنتی ایران: 82
4-3 مسکن سنتی _ واحد مسکونی معاصر: 85
منابع: 89
4-1برنامه فیزیکی 90
2-4-برقراری استانداردهای مسکن و تسهیلات مربوطه 90
2-4-1-1-ضرورت طرح مساله استاندارد مسکن 90
4-2-2-1-تعریف استاندارد 90
2-4-3-1- اتواع استانداردهای مسکن 91
2-4-4-1-عوامل موثر در تدوین استانداردهای مسکن 91
2-4-5-1-زیانهای ناشی از بی دقتی در تدوین استانداردهای مسکن 93
3-4-طراحی سایت در یک طرح آپارتمانی 102
4-4-گردش وسایل نقلیه و عا بران پیاده : 103
4-4-1-1-الگوی خیابانها : 103
5-4-پیاده روها : 106
6-4-طراحی محوطه 106
7-4-کنترل سروصدا 107
8-4-پارکینگ 110
9-4-هندسه پارکینگ 110
منابع: 113
1-5-فصل پنجم : طراحی اقلیمی وبررسی پیشینه تاریخی 114
1-5 -1-1موقعیت جغرافیایی 114
1-5-2-1 موقعیت طبیعی 114
1-5-3-1توپوگرافی و ناهمواری های شهر تهران 114
1-5-3-1تاریخچه شهر تهران 114
تهران چگونه پایتخت شد ؟ 114
2-5-ویژگی های اقلیمی 133
5-2-1-1 تأثیر طراحی اقلیمی در صرفه جویی انرژی 133
5-2-2-1 تجزیه و تحلیل عوامل اقلیمی 133
5-2-3-1 بررسی نمودار بیوکلماتیک شهر و انسانی تهران 134
3-5-اصول طراحی اقلیمی 135
3-5-1-1 تعیین جهت و فرم ساختمان با توجه به اقلیم 135
3-5-2-1 تهویه طبیعی در رابطه بااقلیم 137
تصویر 2-2-1 : جهت استقرار ساختمان 137
3-5-3-1فرم ساختمان در رابطه با اقلیم 137
3-5-4-1نتیجه گیری و تعیین تدابیر طراحی اقلیمی 138
3-5-5-1 تاریخچه و سابقه پیدایش منطقه ۲۲ شهرداری تهران 139
3-5-6-1کیفیت هوا در منطقه 22 شهرداری تهران 144
3-5-7-1-شبکه حمل و نقل منطقه 22 شهرداری تهران 146
3-5-8-1ضرایب تعدیل زیست محیطی و شهرسازی 151
3-5-9-1طرح تدقیقی مکانیابی 151
منابع 155
1-6-فصل ششم:معرفی مصادیق 156
2-6- خانه شماره 57 ــ سعادت آباد 156
3-6-مجتمع مسکونی زیتون : 166
4-6-مجتمع مسکونی آلبیون 171
5-6-مجتمع مسکونی habita 174
منابع: 180
1-7فصل هفتم :کانسپت و طراحی 182
1-7-1-1طراحی 182
1-7-2-1 ایده و طرح نهایی 184
1-7-3-1 طراحی معماری 185
منابع: 198

بخشی از مطلب
واژه شناسی «زمینه گرایی» (contextualism) و «منطقه گرایی» (regionalism) هردو واژه هایی هستند که برای نخستین بار در غرب جعل و تفسیر شده اند. بنابراین باید ریشه ی آنها را در زبان آنجا جست. به تعبیر دیگر، باید در آغاز به زبان گوش فرا داد تا دانست این واژه ها از خود چه می گویند، چه چیزی را نشان می دهند، و از چه حکایت می کنند. «کانتکست» (context) از واژه ی لاتین contextus ریشه گرفته که اشاره به ارتباط میان کلمات و انسجام میان آنها دارد. فعل آن contexere است که به معنای درهم بافتن و در هم تافتن است. بنابراین، context در اصل به هم تافتن و مرتبط ساختن کلمات و جملات به منظور ساختن یک سخن یا گفته است. از این رو، context مشار به ارتباط، اتصال، هم نشینی و هم بافی میان اجزاست. در بستر شهر، به گونه ای قیاسی، می توان context را اتصال و هم نشینی میان بناها خواند. با توجه به این ریشه شناسی، شاید برگردان درست تر context «بافت» یا «همبافت» باشد، اگر چه بافت را اغلب در مقابل fabric قرار می دهیم. بنابراین، contextual به تعبیر درست تر «هم بافت» است و نه «زمینه» .
بدین سان، بهتر است تا contextualism را «همبافت گرایی» بخوانیم و نه «زمینه گرایی». زمینه بیشتر دلالتی دوبعدی و سطحی دارد و اشاره به بستر میکند، در حالی که بافت و بافتن کنشی سه بعدی و فضایی است. اما region در اصل و ریشه ی خود به معنای خط، جهت و نیز ناحیه و بخش است، و فعل آن regre به معنای جهت دادن و جهت بخشیدن بوده است.از دیگر سو این واژه با regere مرتبط است که به معنای حکم راندن و اداره کردن بوده است. این واژه اساسا مفهومی جغرافیایی به خود گرفته و به معنای یک منطقه ی اداری، بخش مشخصی از جهان، قلمرو پادشاهی، کشور و قلمرو بوده است. اما آنچه مشخصه ی region است داشتن خصلت و خصوصیتی است مبتنی بر مکان که آن را ویژه و مستحق region بودن می کند، و در مقابل دیگرregion ها متمایز می سازد. بنا براین regional هر آنچیزی است که خصلت ِ ویژه ی منطقه را داراست. در «دانشنانه ی معماری قرن بیستم» ذیل واژه ی «زمینه گرایی» چنین شرح داده می شود که آرمان های برنامه ریزی شهری مدرن تنها پس از جنگ دوم جهانی بود که توانست در مقیاس شهر به اجرا درآید، و از این رو بود که ایجاد بناهای پیش ساخته ی قوطی مانند در فضاهای خطی، باز و یک بعدی نیازمند تخریب شهر و بافت موجود بود. از این رو یادمان های تاریخی و مراکز شهر سنتی عملکرد خود را در مقام نقاط فرهنگی از دست دادند. از جمله منابعی که به زمینه گرایی معماری توجه ویژه داشته می توان به «شهر کولاژ» اثر «کوین رو» و «فرد کوتر» اشاره کرد. این رویکرد های نظری معتقد به چندبعدی بودگی شهر بوده و مفاهیم تعصب آلود و نفی ای مدرنیستی را رد می کردند. در این بین، زمینه گرایی به عنوان روشی در برنامه ریزی معماری بر آن بود تا به میراث معمارانه احترام بگذارد و آن را درون چهارچوب شهری تفسیر کند. در «شهر کولاژ» حتی یادمان های معماری مدرن و بناهای تجاری بومی بخشی از شبکه ی فعال و زنده ای هستند که می بایست منبع الهام فرایند هویت بخشی قرار گیرند.
زمینه گرایی از دهه ی 1960 تبدیل به پارادایمی مهم در تفکر شهری و معماری گردید.
مبانی مخالفان «زمینه گرایی» بیان می دارند که زمینه گرایی بحثی است که در ساحت زبان شناسی مطرح می گردد آنها اظهار می کنند که زمینه گرایی بحث از جمله هایی است که شناخت را به فاعل نسبت می دهد و اصلا نظریه ای درباره شناخت نیست بلکه تئوری است که در مورد نسبت دادن شناخت سخن می گوید. «دی روس» می گوید: «زمینه گرایی/ثابت گرایی» (رویکردی در مقابل زمینه گرایی) موضوعی در فلسفه زبان است، آن بخشی از فلسفه زبان که موضوع عمیق مهمی در معرفت شناسی است. اینکه چطور در امر شناخت عمل کنیم به طور زیادی با این مسئله که چطور موضعی در بحث زمینه گرایی و ثابت گرایی انتخاب کنیم ارتباط دارد.
زیرا زمینه گرایی پای احتمال هایی را برای بحث کردن سر مسائل و معماها در معرفت شناسی باز می کند، که البته اگر موضع ثابت گرایی درست باشد باید این احتمالات رد شوند. اگر امور مختلف می تواند در زمینه های متفاوت دارای معانی متمایز از هم باشد عدم تشخیص این مسئله نه فقط در فلسفه زبان بلکه در معرفت شناسی می تواند مسائل زیادی را مطرح سازد. همانطور که ملاحظه می شود اشکال اختصاص زمینه گرایی به فلسفه زبان اشکال زیاد قوی نیست چرا که تاثیر این بحث از حیث معرفتی در معرفت شناسی اگر نگوییم برجسته تر است حداقل هم سطح تاثیر آن در مباحث فلسفه زبان است. در یک معانی وسیع و کلی «زمینه گرایی معرفت شناسانه» بیان می کند که «کسی می داند» تا چه اندازه ای وابسته به زمینه است. [1]
ویژگی های معین زمینه ها ـ خصوصیاتی مانند: قصدها، پیش فرض های افراد که در زمینه ای گفتگو حضور دارندـملاک ها و معیارهایی را تشکیل می دهد که فرد باید آنها را واجد باشد تا معرفت او در زمره شناخت قرار گیرد. زمینه گرایان بر این امر اتفاق دارند که معیارهای معرفتی از زمینه ای تا زمینه دیگر با یکدیگر متفاوت هستند. در بعضی از زمینه ها معیارهای معرفتی به طور غیرمعمولی بالا هستند، اگر نگوییم که محال است، لااقل مشکل است برای اینکه باورمان در زمره معرفت در چنین زمینه هایی قرار بگیرد. علی رغم این در اغلب زمینه ها معیارهای معرفتی نسبتا پایین هستند و باور ما اغلب در شمار معرفت شمرده می شود. استدلالات ابتدایی برای زمینه گرایی معرفت شناسانه ادعا می کنند که زمینه گرایی به بهترین وجه قضاوت های معرفتی ما را توضیح می دهند. منطقه، اساسا واژه ای دال بر جغرافیا است، و اکثر نظریه پردازان آن هم به این امر به گونه ای تلویحی معتقدند. اما زمینه مقیاسی خرد و یا بهتر است گفته شود میانه دارد. زمینه لاجرم درون منطقه است، برای همین هم هست که به ناگزیر باید متاثر از آن باشد. می توان زمینه را به دو مقوله »زمینه شهری» و«زمینه طبیعی» تقسیم کرد. برای بناهایی که در بستر طبیعت اند، زمینه ی شهری معنی خود را از دست می دهد و زمینه طبیعی مطرح می شود. زمینه طبیعی، همان روح، حال و هوا، و خاصیت محیطی، اعم از بافت، رنگ، جنس، توپوگرافی و از این دست است. و البته این مقولات با اصول منطقه گرایی هم همپوشانی دارند. به همین دلیل، زمینه گرایی طبیعی بلافاصله به دامن منطقه گرایی درمی افتد و با آن همصدا می شود. برای زمینه گرایی طبیعی می توان مثال های بسیار خوبی زد. مثل کلیسای «رونشان»، « لوکوربوزیه» و توجهش به زمینه طبیعی، یا «ویلا مایرآ» اثر »آلتو» ، یا مجموعه «دیپولی اثر پیتیلا».


اگر زمینه را ، مشتمل بر داشته های فرهنگی یک منطقه نیز بدانیم می توانیم به اشتراکاتی در تعریف بوم و زمینه برسیم .بدین منظور بهتر است ابتدا نیم نگاهی به تعاریف معماری زمینه گرا داشت و سپس به بررسی تطبیقی آن با معماری زمینه گرا پرداخت .
برای بحث درمورد معماری زمینه گرا بهتر است که از تعریف زمینه و عناصر شکل دهندۀ آن شروع نماییم . زمینه را معمولاً در مقیاسهای متفاوت با توجه به وسعت و حجم و میزان پوشش دهی بنای معماری به افراد یک حوزه تعریف مینمایند . مثلاً زمینه ای که بنایی همچون یک بیمارستان در آن واقع شده است با زمینه ای که بنایی همچون کودکستان در آن واقع است با یکدیگر تفاوت می نمایند ، گرچه شاید هر دو در یک سایت واقع شده باشند .
زمینه را میتوان شامل توپوگرافی محل ، وضعیت پوشش گیاهی ، بافت شهری شامل میزان تراکم بناها ، خیابان ها و پیاده روها و نسبت آنها با یکدیگر، جنس مصالح ، و.....